Afscheid van Sjamaan Searching Deer Jan Prins (1947–2026)

Foto Suhaila Sahmarani

door Gerrit Brand (uitgever) 

Op 7 april 2026 overleed Jan Prins in het Martiniziekenhuis in Groningen. Hij werd 79 jaar.

Jan en ik leerden elkaar kennen in het kader van zijn schrijverschap, maar al snel werd duidelijk dat hij veel meer was dan alleen auteur. Hij was een veelzijdig en bevlogen mens, die zich met vanzelfsprekendheid bewoog tussen kunst, muziek en spiritualiteit. Als uitgever bij Uitgeverij Nobelman mocht ik meerdere van zijn boeken begeleiden en uitgeven, maar bovenal heb ik hem leren kennen als een warm en oprecht mens.

Jan werd geboren op 10 maart 1947 in Veendam. Al vroeg ontwikkelde hij zich als kunstenaar. Zijn schilderwerk, waarin invloeden van sjamanisme, mystieke natuurbeleving en expressionisme samenkwamen, getuigde van een diepe innerlijke zoektocht. Hij exposeerde onder meer in Minerva in het voormalige Groninger Museum, en wist met zijn werk en lezingen (onder andere aan de Rijksuniversiteit Groningen) anderen te raken en aan het denken te zetten.

Muziek liep als een rode draad door zijn leven. Na zijn studie aan het conservatorium in Groningen werd hij docent en een begaafd fluitist en traversospeler. Hij werkte mee aan verscheidene albums. In zijn spel hoor je dezelfde toewijding en bezieling die ook zijn andere werk kenmerken.

Als auteur gaf Jan woorden aan zijn visie op de wereld. Sinds 2014 verschenen bij Uitgeverij Nobelman zijn boeken, waaronder Het Kosmisch Web en de Sjamaan, en meest recent, in 2025, De innerlijke weg naar Eenheid. Onze samenwerking was altijd zeer inspirerend. Jan schreef niet om te overtuigen, maar om te delen: inzichten, vragen, verwondering. Zijn werk was altijd op zoek naar verbinding: tussen spiritualiteit en wetenschap, tussen mens en natuur, tussen het zichtbare en het onzichtbare.

Voor velen was hij vooral bekend als Searching Deer, de naam waaronder hij als spiritueel gids optrad. Ik heb van nabij gezien hoe belangrijk die rol voor hem was. Met grote ernst en toewijding begeleidde hij mensen, altijd vanuit een diepgevoelde dienstbaarheid. Tegelijkertijd bleef hij bescheiden en benaderbaar.

Tot kort voor zijn overlijden bleef Jan actief. Toen duidelijk werd dat hij ernstig ziek was, koos hij er bewust voor geen zware medische behandelingen te ondergaan. Dat besluit paste bij hem: helder, weloverwogen en in overeenstemming met wie hij was. Hij wilde geen langdurig lijden, maar een waardig afscheid.
​
Voor mij persoonlijk verliest deze wereld niet alleen een bijzonder kunstenaar en schrijver, maar vooral een dierbare vriend. Ik zal zijn gesprekken missen, zijn ideeën, zijn humor en zijn onverstoorbare rust.
Met het overlijden van Jan Prins verliest Groningen een markante persoonlijkheid. Maar wie hem heeft gekend, weet dat zijn invloed en inspiratie blijven voortleven.
 

---