Mieke Schepens heeft de roman goed gelezen. Ze plaatste een recensie op 'Graag Gelezen.'
Citaat: ‘Naar Beiroet biedt een menselijk perspectief op de recente spanningen in het Midden-Oosten. De beschrijvingen van Beiroet zijn zintuiglijk; je ruikt de koffie en voelt de spanning in de straten.’
‘Brand maakt hierbij een interessante literaire keuze door Edgar Das gelobte Land van Erich Maria Remarque te laten lezen. De parallellen die getrokken worden tussen de Joodse vluchtelingen uit de Tweede Wereldoorlog en de huidige Palestijnse ontheemden zijn gedurfd en dwingen de lezer (net als Edgar) om voorbij de krantenkoppen te kijken naar de menselijke cyclus van lijden en ontheemding.’

Hieronder de volledige tekst: 

Naar Beiroet. Roman over kunst, verlangen en moreel ontwaken, tussen Groningse nuchterheid 
en Libanese hartstocht

In zijn nieuwste roman Naar Beiroet neemt Gerrit Brand ons mee op een reis die begint als een zakelijke vlucht uit de sleur, maar eindigt als een indringende morele heroriëntatie. Hoofdpersonage Edgar Laseur is de personificatie van de Europese vijftiger: comfortabel, maar emotioneel vastgelopen. Zijn vertrek uit het rustige Groningen naar het chaotische Beiroet vormt het hart van een verhaal over kunst, conflict en loutering.

De eerste woorden in deze roman pakken je beet en laten je niet meer los. Het begin is gemaakt.

Edgar Laseur reed de garage onder het Forum in, parkeerde zijn Mercedes en sloot de laadkabel aan. Voor elektrische auto’s was er altijd wel plek – een van de voordelen waar hij ongemerkt van genoot. Hij haalde zijn pasje langs de lezer, nam de lift naar boven en stak het plein met de fonteinen over. In het Market Hotel liep hij door naar het zonovergoten terras aan de Grote Markt, waar het rond lunchtijd altijd druk was. Hij kon niet vermoeden dat een eenvoudige lunch het begin zou zijn van een fascinatie die hem steeds verder naar de Arabische Wereld zou voeren.

Brand schept een scherp contrast tussen het "stilvallende" leven van Edgar in Nederland en de zinderende energie van Libanon. Waar kunst in Edgars Groningse galerie vooral een handelsproduct is geworden, ontdekt hij in Beiroet — via de intrigerende fotografe Fatima — dat kunst daar een overlevingsstrategie is.
De ontmoetingen tussen Edgar en Fatima zijn meer dan een romantisch intermezzo; ze vormen de botsing tussen de vrijblijvende westerse blik en de noodzaak van engagement. Fatima fungeert als gids, niet alleen door de stad, maar ook door de complexe ziel van een regio waar elke penseelstreek getekend is door geschiedenis en trauma.

Wat Naar Beiroet bijzonder actueel en urgent maakt, is de integratie van de gebeurtenissen van oktober 2023. De escalatie van het Israëlisch-Palestijnse conflict sijpelt de pagina’s binnen en trekt Edgar uit zijn rol als toeschouwer.

Brand maakt hierbij een interessante literaire keuze door Edgar Das gelobte Land van Erich Maria Remarque te laten lezen. De parallellen die getrokken worden tussen de Joodse vluchtelingen uit de Tweede Wereldoorlog en de huidige Palestijnse ontheemden zijn gedurfd en dwingen de lezer (net als Edgar) om voorbij de krantenkoppen te kijken naar de menselijke cyclus van lijden en ontheemding.

De schrijfstijl van Brand is observerend en toegankelijk, waardoor de existentiële vragen waar Edgar mee worstelt nooit topzwaar aanvoelen. De roman snijdt thema's aan die er echt toe doen:

Westerse schuld: Hoe verhoudt onze luxe zich tot het conflict elders?

De functie van kunst: Is kunst decoratie of een getuigenis?

Identiteit: Wie ben je als je vertrouwde omgeving wegvalt?

Naar Beiroet biedt een menselijk perspectief op de recente spanningen in het Midden-Oosten. De beschrijvingen van Beiroet zijn zintuiglijk; je ruikt de koffie en voelt de spanning in de straten.

De skyline van de stad wordt getekend door kille, betonnen flatgebouwen. Een diepgele gloed, als op een romantisch schilderij uit de negentiende eeuw, strijkt over de tempels van Bacchus en Jupiter. Vanuit het oosten tekent het licht de zuilenrijen af in scherpe, diepzwarte schaduwen. Moet je toch eens kijken, zegt hij terwijl de dubbele balkondeuren opent. Die tempels, die zon, die schaduwen…
Hij werpt een blik over zijn schouder en glimlacht. Fatima knippert langzaam met haar ogen. Hij begrijpt meteen wat ze bedoelt.: één keer knipperen is haar stilzwijgende ja. Een Libanese blik van instemming.

Naar Beiroet is een eerlijk portret van een man die leert dat je niet naar de andere kant van de wereld kunt reizen zonder jezelf tegen te komen – en dat echte betrokkenheid altijd een prijs heeft.
Het is een indrukwekkende roman die laat zien dat de grens tussen kunst en werkelijkheid in tijden van crisis flinterdun is. Gerrit Brand slaagt erin om de grote wereldpolitiek klein en voelbaar te maken in de ziel van één man.

Op 22 november plaatste het Dagblad van het Noorden een recensie door Joep van Ruiten. Hieronder de complete tekst:

Recensie DvhN, 22.11.25; CULTUUR & MEDIA; BOEKRECENSIE
 
Kunsthandel in tijden van oorlog
 
De romanpersonages van Gerrit Brand houden van het goede leven. In Naar Beiroet wordt dat onder het mom van zelfverdediging verstoord.
Maar eerst is er een vertrouwde mededeling, op bladzijde 6: ‘Dit is een fictief werk. Elke gelijkenis met bestaande personen, levend of dood, gebeurtenissen of locaties berust op louter toeval.’
 We moeten er verder dan de gestileerde met het galeriehoudersduo Edgar Laseur uit Groningen, die via de kunsthandel een wandel nieuw leven wil inblazen. Die daadkracht resulteert al meteen in een bevreemdend reis, volgens een springende luchtfoto ergens boven Qatar, de Emiraten en Saoedi-Arabië. Over een en ander valt het een als vrouwen.
 
In het vervallen Beiroet laat de opportunistische Edgar zich rondleiden door een fotografe, Fatima. Ze nemen samen o.a. naar galeries waar niets verkoopbaars wordt gevonden. Daarna brengt ze hem in contact met een jonge kunstenares, die met geweld werkt. Zij maakt spectaculair werk waaronder soms kleine aardbevingen te veroorzaken, wat iets anders. Edgar sluit een deal voor een expositie van de tentoonstelling.
Dan valt Hamas Israël aan. Dat gebeurt hemelsbreed zo’n 120 kilometer verderop, maar zorgt voor veel onrust in het deel van Libanon waar de Hezbollah woont. Fatima toont zich tegelijk een betrouwbare medereizigers. Het wordt een avontuur waarbij goed en kwaad ter discussie leiden. Het beeld van de Groningse kunsthandelaar kantelt: de staat Israël valt aan. Hoezo fictie? Wie maalt er om kunst?
 
Brand (Zwolle, 1956) en zijn geduldig kritisch op de kunstwereld. Veel was er vroeger beter. Dat is verleidelijk om even te roken, maar nog gewoon lezen, en onbekommerd vliegen, vrouwen waren in voor een avontuurtje, het geld rolde. In Naar Beiroet heeft het mas­culiene en melancholische verlangen naar de tijd van glossy’s en Franse speelfilms gezelschap gekregen van cynische geopolitiek.
 Brand schrijft het schijnbaar laconic ook, wat Naar Beiroet een ontspannen leeservaring maakt. Soms is hij uitgelaten. Bij vlagen is hij grappig, bijvoorbeeld wanneer hij zijn zegeningen telt of woorden telt. In plaats van een streek toert de lezer niet. ‘Ik hou het bij twintig, dat is genoeg’, want exacte cijfers zijn een zijn altijd wat moeizaam wanneer het een tik laten afgetrokken.’
 Hij is op zijn best wanneer hij zijn opinie kwijt moet – wat intussen nogal eens gebeurt: heel wat verwijt je zou kunnen noemen. Het liefst hamert hij op het ontbreken van nuance. Israel moet niet als boeman worden neergezet, vindt hij. Maar Edgar heeft het wel gedaan. ‘Op een bepaald moment wist hij niet meer hoe het allemaal terechtkomen was wat hij wilde, en die duidelijk maakte het niets uit.’
Ondertussen gaan de pogingen tot handelen gewoon door, ook in deze roman – het zou Harry Mens-doctrine kunnen noemen. Lekker, zo’n leven. JOEP VAN RUITEN.

Op donderdag 13 november 2025 werd in een volle Sociëteit De Harmonie in Groningen de nieuwe roman Naar Beiroet van Gerrit Brand gepresenteerd. De belangstelling was groot: leden, lezers, kunstliefhebbers en vrienden vulden de zaal, waar uitgever-schrijver Anton Brand de avond opende met een inleidende speech .
​
In zijn welkom benadrukte hij de bijzondere band met de auteur – geen familie, al wordt dat vaak gevraagd – en prees hij de samenwerking rond deze zevende roman van Gerrit Brand. Hij schetste de thematiek van het boek: een actuele roman over kunst, verlangen en moreel ontwaken, gesitueerd tegen de achtergrond van de oorlog in Gaza. Hoofdpersoon Edgar Laseur, een galeriehouder uit Groningen, reist naar Beiroet op zoek naar nieuwe inspiratie. Daar ontmoet hij de Libanese persfotografe Fatima, die hem confronteert met een wereld waarin kunst en politieke werkelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
​

Recensie door Marjon Nooij

Tzum.info publiceerde op 11 november 2025 een fraaie recensie van Naar Beiroet, de nieuwe roman van Gerrit Brand. In het boek volgen we Edgar Laseur, een vijftiger en galeriehouder uit Groningen die kampt met een vastgelopen galerie, een huwelijk vol stiltes en een tanende passie voor kunst. Op advies van zijn vriend Arthur – “Libanon is de ideale springplank voor jou naar het Midden-Oosten” – reist hij naar Beiroet in de hoop nieuwe kunstenaars te ontdekken én zichzelf te hervinden. Wat begint als een inspirerende reis verandert ingrijpend wanneer het Israëlisch-Palestijnse conflict opnieuw oplaait na 7 oktober 2023, waardoor Edgar geconfronteerd wordt met de vraag welke rol kunst speelt te midden van geweld en politieke spanningen.​