Literair weblog Tzum recenseerde De Jongen van Tova Gerge. De roman van Zweedse bodem kwam in 2020 uit in het Nederlands. Coen Peppelenbos schreef het volgende: 

Een van de meest intrigerende boeken van dit jaar is De jongen van Tova Gerge. Of de jongen uit de titel daadwerkelijk een jongen is, wordt door de naamloze ik-verteller van dit boek voor een groot deel in het midden gelaten, want hij heeft het steeds over de jongen en hij verwijst met ‘hij’ en ‘hem’ naar de persoon die hij op een gegeven ogenblik ontdekt in de collegebanken voor hem. 
​

De verteller begint een relatie met de jongen, die al een relatie heeft met een andere vrouw, en van het begin af aan probeert hij macht uit te oefenen over het leven en het lijf van de jongen. De jongen zit in de onderdanige positie en laat zich slaan en afranselen, maar keert wel steeds terug bij de hoofdpersoon.

Tova Gerge brengt de lezer in verwarring met de constante genderverschuiving. Ook als er sprake is van seks met de jongen wordt er niet specifiek gerefereerd aan mannelijke of vrouwelijke geslachtskenmerken. (...) De jongen zorgt voor een verontrustende leeservaring.
​
Lees hier de volledige recensie. 

In januari 2025 komt de vertaling van de nieuwe roman van Tova Gerge uit. Het boek is vertaald door Gerrit Brand. Fearplay is Gerge's vierde roman, en de opvolger van het in Zweden controversiële, doch goed ontvangen boek Pojken (De Jongen). Dit boek werd in 2020 uitgegeven bij Nobelman. 

Over Fearplay: 

Iris laat alles achter, ze wil weg. Ze reist naar Idaho, naar een meisje dat ze online heeft ontmoet. Daar is Iris' plan om een heel nieuw persoon te worden. Maar haar vader, die onlangs is verdwenen, is opgegroeid in de stad waar ze naartoe verhuist. In hoeverre is ze bereid om echt los te laten?

Thuis, in het inmiddels lege ouderlijk huis, probeert Iris' moeder Ba haar angst los te laten en net als haar dochter iets van haar leven te maken. Ze moet weer muziek gaan maken, maar dat lijkt onmogelijk na de verdwijning van haar man en de plotselinge dood van een goede vriend. 

Fearplay is een spannende roman over liefde en codependency. Over wel of niet gebonden willen zijn aan anderen, over de pogingen om nabijheid of afstand te creëren, over het al dan niet aanraken van zere plekken, over geesten, bloemen en erfenissen. 

​Recensie De jongen van Tova Gerge,
Door ‘Perfecte Buren’,  6 januari ’21
 
Het begon voor mij met een digitale advertentie waarin de woorden ‘controversieel’ en ‘spraakmakend’ mijn aandacht trokken. Ik ontving niet veel later het recensie-exemplaar in huis en bekeek vervolgens de omslag waarop een buttplug met een roze paardenstaart prijkt. Gelukkig lees ik thuis, bedacht ik mij. Een boek met deze omslag in de trein lezen, zou mij de nodige gênante momenten opleveren. Dat bleef mij bespaard.
 
Het begeleidend persbericht geeft aan dat de Zweedse auteur erop heeft aangedrongen dat ook in de vertaalde edities, de originele omslag behouden zou blijven. Dat begrijp ik volledig omdat deze omslag in Zweden veel ophef (en daarmee dus aandacht) heeft veroorzaakt. De roman kreeg enerzijds lovende recensies en anderzijds kritieken die het boek vergeleken met Nabokovs ‘Lolita’.
Mede door subsidies van zowel het Nederlandse als het Zweedse Letterenfonds is er nu een versie voor het Nederlandse publiek.

Het boek behandelt thema’s als gender, feminisme, seksueel misbruik en sadomasochisme. Niet om te shockeren maar eerder in dienst van het verhaal. De auteur portretteert de twee hoofdpersonages met tederheid, laster en flarden humor.
De verteller studeert Filmstudie aan de universiteit, werkt als nachtelijk receptie-medewerker in een hotel en koestert warme gevoelens voor zijn vriend John, waarmee hij in het verleden zowel positieve als negatieve ervaringen heeft gehad, zo is tussen de regels door te lezen. Hij schept er plezier in om zijn nieuwe verovering, een meisje dat hij steevast ‘hij’ en ‘de jongen’ noemt, seksueel te vernederen en te slaan. Allemaal uitingen van zijn wil om te bepalen en te overheersen. En door de dominantie te bezitten om iedere vorm van weerstand de kop in te drukken.
‘Ik begrijp dat ik er niet in mee moet gaan, dat ik mijn verantwoordelijkheid als opvoeder moet nemen en het gesprek op zijn slechte gedrag van vanavond moet brengen.’
De complexiteit van de mens wordt getoond aan de hand van machtsstructuren en hiërarchische verhoudingen.
(…)
Hij draait ‘Ich freue mich auf meinen Tod’ een aria van J.S. Bach, niet de muziekkeuze waarmee je iemand uit een verdrietige emotie haalt.
‘Op dit moment heeft hij alleen een plek nodig waar hij mag zijn, meer hoef ik hem niet te bieden’.
Wat ligt ten grondslag aan de wil om te overheersen en wat maakt de ander gelaten zolang hij/zij wordt onderworpen aan de vele vormen van vernedering? De auteur gebruikt impliciete uitspraken om te illustreren dat de verteller in het verleden zelf slachtoffer was van een machtsstrijd.
‘Op een dag zal ik iemand worden die nooit over zich heen laat lopen en die zich nooit hoeft te verontschuldigen voor wie hij is. Op een dag zal ik hem breken.’
Het gevoel en de overtuiging te hebben, om te kunnen bepalen wat de ander doet of wat je met de ander doet, heeft een houdbaarheidsdatum. Het is continu in beweging. De mate van invloed neemt toe en neemt af.
‘Het is prettig om te zien dat hij zijn best doet. Het overtuigt me ervan dat hij me echt nodig heeft. Hij moet goed opletten en mijn instructies oprecht en aandachtig volgen, anders redden we het samen niet.’
De hoofdpersonages kunnen eigenlijk niet met en niet zonder elkaar. Los van het seksuele machtsspel neemt de allesoverheersende en allesbepalende rol van de verteller toe. Naast de dag routine neemt ook het bepalen van het uiterlijk van ‘de jongen’ buitensporige proporties aan.
‘Hij ziet eruit als een punkmeisje. Hij ziet eruit als iemand die houdt van ambiguïteit, van vechten en verliezen’.
(…)
Ik ben enorm onder de indruk van dit boek. De ongebruikelijke relatie tussen twee individuen in een sombere verwrongen wereld worden uitermate pakkend, beklemmend en geloofwaardig in beeld gebracht. Soms ben je als lezer in shock, dan weer geraakt en altijd geboeid. De onzekerheden bij de dominante persoon zijn even zo kleurrijk verwoord als de grenzen van het toelaatbare bij de onderliggende partij.
‘Ik zou willen dat ik vanuit de toekomst mijn huidige zelf kon helpen’.
Spanningen en sfeerbeelden worden magistraal getoond in korte zinnen met een poëtische swing.
(…)
 Ik geef De Jongen vier sterren.
 
Persoonlijke songtekst:
‘In the deserts of Sudan
And the gardens of Japan
From Milan to Yucatan
Every woman, every man
Hit me with your rhythm stick.
Hit me! Hit me!
Je t’adore, ich liebe dich,
Hit me! hit me! hit me!
Hit me with your rhythm stick.
Hit me slowly, hit me quick.
Hit me! Hit me! Hit me!’
(Ian Dury & the Blockheads – Hit me with your rhythm stick)
 
Peter
Perfecte Buren
Genre: roman
Uitgeverij: Nobelman
ISBN: 9789491737657
Uitvoering: gebonden hardcover
Aantal pagina’s: 259

 Recensie: Coen Peppelenbos  | TZUM

Een van de meest intrigerende boeken van dit jaar is De jongen van Tova Gerge. Of de jongen uit de titel daadwerkelijk een jongen is, wordt door de naamloze ik-verteller van dit boek voor een groot deel in het midden gelaten, want hij heeft het steeds over de jongen en hij verwijst met ‘hij’ en ‘hem’ naar de persoon die hij op een gegeven ogenblik ontdekt in de collegebanken voor hem.

Want hij zag er eerst anders uit. Voor de kerstvakantie had hij lang haar en droeg hij make-up en rokken. Nu ziet hij eruit als iets nieuws.

De verteller begint een relatie met de jongen, die al een relatie heeft met een andere vrouw, en van het begin af aan probeert hij macht uit te oefenen over het leven en het lijf van de jongen. De jongen zit in de onderdanige positie en laat zich slaan en afranselen, maar keert wel steeds terug bij de hoofdpersoon.

Over de ik-verteller kom je als lezer maar weinig te weten. Hij bestudeert films en heeft een bijbaantje aan de balie van een hotel omdat hij financieel onafhankelijk wil zijn. Hij is uiterst keurig in zijn eigen appartement en kookt altijd zelf met de beste producten. Zijn jeugd was problematischer; op dertienjarige leeftijd trekt hij bij zijn vriend John en diens moeder. Met John experimenteert hij op seksueel gebied en de vriendschap met John is altijd hecht gebleven. John is inmiddels getrouwd en krijgt een kind en het liefst zou hij dat leven kopiëren.

Tova Gerge brengt de lezer in verwarring met de constante genderverschuiving. Ook als er sprake is van seks met de jongen wordt er niet specifiek gerefereerd aan mannelijke of vrouwelijke geslachtskenmerken. Slechts een keer wordt het woord ‘venusheuvel’ gebruikt. Dat maakt je nieuwsgierig naar de beweegredenen van de verteller en het interessante van deze roman is dat de schrijfster die niet op een presenteerblaadje geeft. Om het nog wat verwarrender te maken heeft de verteller ook nog regelmatig seksueel contact met een vrouwelijke collega van het hotel. Wat fascineert hem daarom zo in de jongen met wie hij ook nog een kind wil? Is het alleen de wil om macht uit te oefenen over een ander of eerder om controle te krijgen over zijn eigen leven?

Naarmate het boek vordert, blijkt de jongen ook minder onderdanig dan hij eerst leek te zijn. Hij rekt de grenzen van zijn incasseringsvermogen op, maar bepaalt wel tot hoe ver de grenzen gaan. Zo verschuiven de verhoudingen. De jongen zorgt voor een verontrustende leeservaring.

Tova Gerge – De jongen. Vertaald door Eline Jongsma. Nobelman, Groningen. 260 blz. € 22,95

Tova Gerge is een Zweedse schrijfster, geboren in 1982 en woonachtig in Stockholm. Ze werkt met theater en literatuur.

In het najaar van 2018 bracht de gerenommeerde uitgeverij Albert Bonniers haar roman Pojken (De jongen) uit, die Nobelman in vertaling publiceert. 

De jongen gaf aanleiding tot zowel eerbetoon als onrust in de Zweedse literaire wereld. Met zijn scherpe taal en zijn weigering om te vereenvoudigen wordt de roman tijdloos, lastig en eigenzinnig genoemd. Het boek is onder andere vergeleken met Lolita van Nabokov. Tegelijkertijd heeft het mensen die op zoek zijn naar simpele antwoorden van streek gemaakt.​

Over het boek: 

De roman onderzoekt hoe sociale machtsstructuren een relatie binnendringen met elementen van dominantie en onderwerping. Gerge portretteert de twee hoofdpersonages en hun tekortkomingen met tederheid, laster en absurde humor. Het resultaat is een roman die volledig op zichzelf staat, waar niets veilig, maar alles noodzakelijk is.

​
Voor wie Zweeds kan lezen: hier is een hele lijst van recensies in de Zweedse pers. 
 
Buttplug - Gender - HBGTQ
Lang niet iedereen weet wat een buttplug is. Het is een erotisch speeltje dat het goed doet in een sadomasochistische context.
Op de cover van een roman met hoge artistieke ambities komen ze eigenlijk nooit voor. De roman De jongen van Tova Gerge is een nogal spectaculaire uitzondering. Op de door Moa Schulman ontworpen cover zie je een geavanceerde variant van de buttplug, versierd met een roze paardenstaart. Wie vraagt zich niet af wat er aan de andere kant van zo'n ingang verborgen is? De associaties met SM blijken al snel terecht te zijn.

De verteller is een jonge man wiens naam we niet aan de weet komen. Hij studeert filmstudies aan een universiteit, werkt extra als nachtportier en heeft een ietwat onhandig verleden in een provinciestadje waar alleen maar op wordt gezinspeeld. Hij schept er plezier in om mensen te laten lijden. Of liever gezegd: een specifieke persoon. Hij noemt haar de jongen, en ze zit schuin voor hem in de collegebanken en heeft zo haar mening over de docent.
De twee beginnen een consensuele relatie waarbij de jongen regelmatig seksueel vernederd en met een riem geslagen wordt, terwijl er een grote mate van dagelijkse controle over hem wordt uitgeoefend. De roman beschrijft de relatie gedurende het jaar waarin deze ongeveer voortduurt.  Het klinkt vrij eenvoudig, maar niets is eenvoudig in deze ingewikkelde en vakkundig gecomponeerde roman. Eerst moet je wennen aan de denkbeeldige wereld van de verteller en het jonge meisje leren zien als de jongen, en de oppervlakkige, ongelijke relatie accepteren als een afgesproken overeenkomst.
Al snel wordt duidelijk dat Gerge weinig op heeft met de oude, gebruikelijke normen en waarden. Dit is, kort gezegd, bekwaam gedaan: een verteller tot wiens innerlijk men kennelijk vrije toegang heeft, maar die tot het einde toe een mysterie blijft. (Vertaling van de recensie door Jonas Thente in Dagens Nyheter, 21 aug. 2018: https://fingervals.files.wordpress.com/2018/10/gerge_dn.pdf)