Niet zo vreemd dat die term door Shepard is opgevoerd als titel, want hij is bij sommigen bekender als acteur (The Right Stuff, 1983), scenarioschrijver (Paris Texas, 1984) en toneelschrijver dan als auteur. Ook ging hij halverwege de jaren zeventig mee met de Rolling Thunder Revue van Bob Dylan, had een relatie met Patti Smith en was 27 jaar getrouwd met Jessica Lange.

Shepard is dus zo’n naam die iedere cultuurliefhebber wel eens is tegengekomen, maar op zoveel verschillende plaatsen dat zijn literaire faam althans hier te lande veel te weinig bekend is geraakt. Onbegrijpelijk als je ziet hoe goed hij is.

Een Dag als Geen Ander bestaat uit anekdotes (de man die ook na zijn dood een erectie behield, ‘Zijn lid wist het nog’, tot schrik van de nabestaanden), dialogen, snapshots en herinneringen die diep in het hart van Amerika blikken: geweld, grimmigheid, verlatenheid, maar ook schoonheid (de basklarinet en altsax van jazzmusicus Eric Dolphy), een overspannen man die zijn partner verbaal niet meer kan bereiken (en dat in een wegrestaurant, die scène grijpt je bij de keel), de spookachtige geluiden als je gaat tuinieren in de nacht, het verhaal over de te kleine boreling die door zijn oma in een schoenendoos werd gezet die even de oven in mocht om op te warmen (en wat voor een vent kwam daaruit!), of de stille begrafenis van een ruin.

Shepard kan twee oude mannen in een café bij elkaar brengen en laten praten als in een dialoog van Armando:
Ge – geluiden, zeg maar – favoriete geluiden.
Sp – spotvogel. Veldleeuwerik. Krekels, zeker. Jachthonden ver weg.
Jachthonden?
Ja.
Zoals honden, bedoel je?
Nee, jachthonden.
Bij mensen in de tuin of zo?
Nee, jagen. De jacht.
Wild?
Precies. Wilde dingen. Meest varkens.
Ik snap ’m. En dat doet je denken aan vroeger, hè?
Ja.

Enzoverder. Dit is grote dialoogkunst. De mannen zijn maar met ultrakorte zinnetjes met elkaar verbonden, maar er is contact, voordat ze weer uiteengaan en ieder in zijn eigen geheugen kan verzinken.
​
Langzaamaan blijkt deze collage van fragmenten toe te werken naar een aanvaarding van de absurditeit, naar het besef dat er in elk leven indrukwekkende momenten bestaan die je vrede doen sluiten met het verder onkenbare bestaan.
Je moet deze uitzonderlijke combinatie van stemmenspel en momentopnames ondergaan als een film of symfonie, om het ritme van dit proza te pakken te krijgen. Volgens de vertaler en uitgever gaat het hier om een verhalenbundel, maar de stukken horen bij elkaar, en laten je achter met het knagende gevoel dat je Shepard nu pas hebt ontdekt, en anderzijds de tevredenheid dat je nog een heel oeuvre voort kunt.   

Een Dag als Geen Ander
Sam Shepard (vertaald door Gerrit Brand) 
Uitgeverij Nobelman
€ 29,95
 

Ook Argus besteedde aandacht aan het boek van Sam Shepard. 14 februari 2024
Argus bestaat alleen als gedrukt medium en is bestemd voor abonnees en te koop via de betere boekhandel.
Gerrit Brand schreef een stuk over Sam Shepard en Mark Blaisse recenseerde Een Dag als Geen Ander. Shepard schrijft alsof hij een pistool leegschiet.




​

 
Tenslotte De Boekenkrant
Een interview met Gerrit Brand als uitgever/vertaler van Sam Shepard:
https://boekenkrant.com/ook-in-het-fonds-van-nobelman-is-sam-shepard-een-buitenbeentje/
Citaat: Wat spreekt jou in Shepards romans en verhalen aan?  
‘Het vervreemdende, het surrealistische. Net als zijn films, is zijn proza verre van realistisch. Daarnaast zit zijn werk vol met filmische details. Shepard vertelt geen lange verhalen met een plot. Zijn fictie bestaat uit korte beeldende verhalen die op de een of andere manier met elkaar samenhangen. Wat het verband is, ontdek je pas aan het eind.’ 
 
En een recensie van het boek door Liliane Waanders: https://boekenkrant.com/recensie-wie-zijn-die-ikken-en-hijen/
Citaat: Het zijn rauwe teksten, op het onwaarschijnlijke af surrealistisch, opgebouwd uit (zeer) korte, filmische scènes (maar het zijn geen stills: het beeld beweegt voortdurend), geschreven in elkaar opjagende zinnen soms bestaand uit maar een of enkele woorden. Deze bundel vol vergankelijkheid over identiteit(en) ademt Amerika: het landschap, de mythen, de symboliek.
​

Recensies Sam Shepard
 
Boekenrubriek in Nieuwsweekend (Omroep Max) op Radio 1
Literatuurrecensent Jeroen Vullings besteedde aandacht aan Een Dag als Geen Ander in zijn boekenrubriek in Nieuwsweekend (Omroep Max) op Radio 1. 03-02-2024
Vullings noemt het uitgeven van Sam Shepard een ‘literaire eredienst’. Een kaleidoskopisch beeld van de Amerikaanse mythe. Beluister / bekijk het hele fragment hier:
https://www.nporadio1.nl/fragmenten/nieuwsweekend/b799ae96-016c-4659-9ea4-a40278084d03/2024-02-03-boekenrubriek-met-jeroen-vullings
​

​​ Vertaald door Gerrit Brand

​
Een Dag als Geen Ander is een verzameling verhalen die zich voornamelijk afspelen in het fantasierijke landschap van het Amerikaanse Westen, geschreven met de handelsmerken van Sam Shepard: bondige lyriek, filmische details en wrange humor.
Een man die over Highway 90 West reist, komt 's nachts alleen vast te zitten in een Cracker Barrel-restaurant, waar hij wordt gekweld door een eindeloze herhaling van Shania Twain-nummers uit de luidsprekers boven zijn hoofd.

Een rondzwervende acteur keert tegen beter weten in terug naar zijn geboorteplaats en komt een oude vriend tegen, die vertelt over hun tienerdagen in Tijuana waarin hij auto's stal, benzedrine scoorde en met hoeren sliep.
Een gezin uit Minnesota reist naar het zuiden voor een wintervakantie, maar raakt verstrikt in de gebruikelijke tirannie van het gezinsleven. De schoonheid van het schiereiland Yucatán gaat aan hen voorbij.
Een eenzame paardenboer mijmert over Sitting Bull en Beckett te midden van de chaos van spullen in zijn grote, landelijke keuken – van verroeste sporen en Lakota dreamcatchers tot vergeelde afbeeldingen van haviken en galopperende paarden tot ‘snapshots van verschillende zonen in verschillende shirts die verschillende dingen doen, zoals vissen, rijden op muilezels en tractoren; vanuit extreme hoeken genomen, terwijl ze tegen hun verschillende moeders aanleunen.
Een Dag als Geen Ander bestaat uit korte verhalen, teksten en dialogen en plaatst gesprek tegen verhaal, lied tegen herinnering, in een kubistisch contrapunt dat elk stuk uiteindelijk met elkaar verbindt. Het resultaat is een verbluffend werk vol visie en helderheid, doordrenkt met de levendige weerklank van de mythe: Shepard op zijn scherpzinnige, onwrikbare best.
 
-----------------------------------------------------------
De pers over Day out of Days | Een Dag als Geen Ander:
Deze bundel biedt een diepgaande meditatie over sterfelijkheid, identiteit, eeuwigheid, bloedbanden, het verstrijken van de tijd, de essentie van Amerika, de mythologie van het Westen en de mogelijkheden van kunst. Je moet het in volgorde en in zijn geheel lezen. (Kirkus Review)
Het boek van Shepard heeft geen normaal begin, midden en einde. De structuur is niet opeenvolgend maar verticaal. Met behulp van fantasievolle anekdotes, lyrische riffs, schijnbaar levensechte herinneringen en citaten van de oprichters van onze natie boort hij zich door de lagen van onze geschiedenis heen naar het fundament van de Amerikaanse mythe. (Walter Kirn, New York Times)
 
Een Dag als Geen Ander | Day out of Days,  Sam Shepard | ISBN 9789083328676 | Hardcover met stofomslag | 316 pagina’s |  € 29,95

4 **** Sterren in Focus Knack België |Recensie door Roderik Six

Het Belgische Knack Weekend publiceerde in het weekend van 12 januari 2024 een mooie recensie door Roderik Six (chef boeken). Hij gaf Sam Shepard 4 sterren. Het hele artikel is hier te lezen. Maar omdat het artikel achter de betaalmuur zit, voor de niet-abonnees, hier de tekst van het artikel: 

Centrale zin: Oud glanzend staal dat als een boodschap uit de hemel op onze blanke nekken valt.
 
 
Mesdunne verhalen, uitgebeende dialogen en bloedmooie zinnen - Sam Shepard schreef op het scherp van de snee
 
door Roderik Six
 
Even een frisse neus halen, denkt de man wanneer hij op een zonnige middag zijn huis in Arkansas verlaat. Een paar auto’s zoeven hem voorbij, een vogel verkent het zwerk - niks spectaculair. Gewoon een lekkere wandeling.
Maar wacht. Heeft hij dat nu goed gezien? Lag daar nu een hoofd in de greppel? Verward keert de man op zijn schreden terug, en inderdaad, in de gracht ligt een hoofd. Netjes van het lijf gescheiden, netjes in een rieten mand gedrapeerd alsof het vers van de guillotine komt gerold.

Met een stok port hij in het gezwollen gelaat. Een Zuiders type, met een kloeke moustache en een beetje bloed op de onderlip. Een dood gezicht dat hem plots toespreekt: wil je me asjeblieft uit deze gracht halen en me in het meer dumpen, het geraas van de wagens en de brandende zon maakt me gek. Tussen de man en het hoofd ontspint zich een absurde onderhandeling: hoe ver is dat meer, en moet die rieten mand mee? De situatie lijkt zelfs te ontsporen wanneer het hoofd ermee dreigt de man te vervloeken: laat me hier liggen en je leven zal een kwelling worden. De man geeft toe - wie kan een hoofd zijn laatste wens weigeren? - maar dat blijkt niet het einde van het avontuur.

Het vergt talent om een conversatie tussen een afgehakt hoofd en een toevallige passant geloofwaardig te maken, en Pulitzerprijs-winnaar Sam Shepard (1943-2017) had talent in overvloed. Zijn verhalenbundel Een dag als geen ander leest als een masterclass; elk verhaal, elke dialoog, elke scene gloeit en schittert, ondanks de vaak grimmige thematiek. Het leitmotiv van onthoofding loopt als een bloedrode draad doorheen zijn verhalen. Verderop zal je het relaas van de beul lezen, en van de opdrachtgever, een schijnbaar sympathieke man die vermoedelijk een drugskartel runt. Telkens leef je mee met de wrede vertellers, ook al zitten die droogweg uit te leggen hoe lastig het is om een slachtoffer te villen.

Shepard is een karig schrijver. Vaak bestaan zijn verhalen louter uit opsommingen en losse observaties. Scenes in groezelige motelkamers, een aangewaaide flard conversatie, mijmeringen van eenzaten die de zoveelste highway afrijden, pleidooien van gebroken mannen die aan de toog altijd dezelfde jammerklacht afsteken - Shepard noteert en presenteert, zonder franje, zonder ballast. Maar op elke pagina staat wel een dolkstoot van een zin, een paar woorden die je onverhoeds treffen als een linkse hoek. Kwestie van je kopje erbij te houden dus, want voor je het weet neemt de taal van Shepard je te grazen. 


​